De multiculturele samenleving is tot mislukking verklaard. Mijn reactie daarop is simpelweg dat we nog niet eens geprobeerd hebben om een multiculturele samenleving in te richten. In mijn leven heb ik daar in ieder geval weinig zinvolle pogingen toe gezien en volgens mij heb ik ook recht van spreken. Ik ben opgegroeid in het Spangen (Rotterdam) van de jaren 70 en 80. Voor mijn gevoel was de helft van mijn klasgenootjes op de lagere school en later op de middelbare school van allochtone afkomst. De opkomst van de Centrumpartij speelde zich voor mijn ogen af. Een ‘rode’ wijk werd in korte tijd een ‘zwarte’ wijk. ‘Zwart’ in de zin van ‘extreem rechts’.
In 1991 vertrok ik naar Curaçao. Dit was het startpunt van een loopbaan die zeker één terugkerend thema had: de (on)mogelijkheid van allochtonen om op een volwaardige en gelijkwaardige wijze deel te nemen aan de Nederlandse samenleving. Ik heb ruzie gemaakt met goedbedoelende blanke Nederlanders die geen idee hadden dat ze knuffelracisme aan het bedrijven waren. Ik heb bedrijven op een zwarte lijst geplaatst omdat ze vonden dat hun klanten ‘nog niet klaar zijn voor een allochtone medewerker’. Ik heb collega’s, vrienden, studenten en cliënten tot de orde geroepen als ze de allochtone troefkaart op tafel gooiden om tegenslagen of het eigen falen te rechtvaardigen. Ik heb me zorgen gemaakt over rassenrellen in Rotterdam.
Sinds medio 2011 ben ik niet meer werkzaam in Rotterdam, en kom ik beroepsmatig niet meer in aanraking met het probleem van de aansluiting met de Nederlandse samenleving. Sterker nog. Ik zou compleet kunnen negeren dat het probleem bestaat. Of me laten leiden door het publieke discours en mee roepen in het grote koor dat de multiculturele samenleving echt is mislukt, dat de oplossing is gelegen in het nog meer benadrukken van de Nederlandse normen en waarden. Maar dan moet ik de realiteit van mijn eigen bestaan ontkennen. En dat is nooit ‘mijn ding’ geweest.
De afgelopen tien jaar heb ik gewerkt bij de Stichting Welzijnsbevordering Antillianen. In die jaren heb ik tientallen projecten ontwikkeld, was ik verantwoordelijk voor de ontwikkeling van nieuwe methoden om probleemgroepen effectief te begeleiden. Daarnaast kwam (en kom) ik als Jehovah’s Getuige bij talloze mensen over de vloer (en in Rotterdam betekent dat per definitie voornamelijk allochtonen) en leerde ik wat voor impact wet- en regelgeving, het optreden van instituties hebben op het dagelijks (be)leven van mensen. Terwijl ik het vertrek bij de SWA voorbereidde besefte ik hoeveel kennis, ervaring en inzichten gedurende die jaren was opgebouwd. Maar het meeste zit nog in mijn hoofd. Het plan is om hier een boek over te schrijven.
Het tweede besef was dat ik over dit onderwerp geen onafhankelijk, objectiverend boek over kan en wil schrijven. Wie zit er überhaupt te wachten op weer een volgende dorre handleiding: “Omgaan met allochtonen”? Daar zijn al genoeg boeken en trainingen over beschikbaar, zonder veel effect op het dagelijks functioneren van professionals overigens. Dit is voor mij niet zomaar een ‘onderwerp’. Het gaat niet om het aanreiken van een paar kunstjes. Alles wat ik op dit terrein heb geleerd en gedaan heeft mij als mens gevormd, mij gemaakt tot wat ik nu ben, hoe ik tegen mensen aan kijk, hoe tegen mijzelf, mijn Nederlanderschap en mijn blank zijn aan kijk. Ik zou dit onderwerp niet kunnen beschrijven zonder de autobiografische elementen, zonder het leer- en vormingsproces wat zich in mijzelf heeft afgespeeld mee te nemen. Goed, dan wordt het maar een subjectief boek.
De titel ‘Een blanke, in een gekleurde wereld’ geeft aan wat de invulling gaat worden. Ik leef in een wereld waar kleur essentieel is, waar mensen in termen van kleur naar elkaar kijken, waar we uiteindelijk met zijn allen door een gekleurde bril elkaar oordelen, beoordelen en vervolgens veroordelen. Niet zelden kijken we naar onszelf in de spiegel door diezelfde gekleurde bril, ikzelf niet uitgezonderd. Op deze site kunnen jullie het schrijfproces volgen. Ik zal door verleden en heden gaan, zal actuele nieuwsberichten oppakken en bespreken, aanvullen met de inzichten en vaardigheden die deel van mijzelf zijn geworden. De resultaten van onderzoek vat ik hier samen. Uiteindelijk moet dit leiden tot een nieuw boek, ergens eind 2012.
Met interesse heb ik je artikel gelezen. Er zijn diverse punten waar ik me niet in kan vinden. De multiculturele samenleving is er één van. Met meer dan honderd aanwezige culturen kán de multicultuur niet verder gaan dan een broodje kebab en een pasar malam. Wat je in Nederland ziet is dat de zogenaamde multiculturele samenleving ervoor gezorgd heeft dat verschillende culturen naast elkaar heen zijn blijven bestaan en dat er veel te weinig interactie tusen deze culturen is. Dus de mensen met een Indische achtergrond trekken voornamelijk op met mensen van hun eigen cultuur. Net zoals de mensen met een Turkse, Marokkaanse, Surinaamse en tegenwoordig wellicht ook Poolse achtergrond. Daarnaast zorgen de diverse godsdiensten voor een nog meer versneden Nederlandse bevolking. Het zogenaamde linkse knuffelen moet dus gauw ophouden. Als de borden bij ons gemeentelijke zwembad naast in het Nederlands niet langer ook in het Turks en Arabisch instructies voor de gasten vermelden, als het niet langer mogelijk is om bij dokter- of ziekenhuisbezoek op kosten van de gemeenschap een tolk mee te nemen en als de formulieren bij de gemeente in het vervolg alleen in het Nederlands (en wellicht nog Engels) verkrijgbaar zijn, voorkomen we dat er mensen in Nederland zijn die na tientallen jaren de taal nog steeds niet spreken. Wat mensen achter hun voordeur doen moeten ze zelf weten. Mijn persoonlijke mening is dat deelnemen aan de Nederlandse cultuur en de daarbij horende samenleving veel belangrijker is dan het vasthouden aan de oude tradities uit het land van herkomst. Het is ook een manier van het tonen van respect aan de bevolking van het land waar je vrijwillig of gedwongen te gast bent. Let wel, ik ben geen PVVer of zo, maar het in stand houden van de multiculturele samenleving kost mij gewoon teveel geld. Als mensen persé 100 procent vast willen houden aan hun eigen cultuur, dan zijn ze in hun vaderland wellicht van harte welkom. Genoeg stof voor een goede discussie?
Volgens mij zitten we niet zo heel veel uit elkaar qua gedachte. In de eerste alinea schrijf ik: “Mijn reactie daarop is simpelweg dat we nog niet eens geprobeerd hebben om een multiculturele samenleving in te richten. In mijn leven heb ik daar in ieder geval weinig zinvolle pogingen toe gezien”. Daarnaast gebruik ik de term “knuffelracisme” (zonder daar het label links of rechts aan te hangen).
‘We’ hebben de multiculturele samenleving versmald tot een langs elkaar heen leven, een leven en laten leven, en vonden het verder best wel leuk om op een braderie exotische hapjes naar binnen te werken of zo nu en dan een toko binnen te lopen. We hadden een tokocultuur en hebben nauwelijks ingezet op meer dan dat.
Waar ik het niet met je eens ben is dat we de schuld van de tokocultuur bij de ‘ander’ leggen. Er zijn tal van onderzoeken die ‘aantonen’ dat allochtonen geen contact zoeken met de autochtone Nederlanders, dat ze niet bij hen op de koffie gaan en zo. Maar er is, bij mijn weten, nog geen onderzoeker geweest die aan de autochtone Nederlander heeft gevraagd of die daar wel behoefte aan heeft. Het antwoord is, in mijn beleving, dat die daar niet op zit te wachten, de goeden daargelaten.
Over het vraagstuk van vasthouden aan de eigen cultuur versus deelnemen aan de Nederlandse cultuur ga ik in latere artikelen graag in. Maar, om even een andere bril aan te reiken, het aantal Nederlanders dat in den vreemde lid wordt van een Oranjevereniging, onderling lekker Nederlands blijft praten en op zoek gaat naar de lokale winkeltjes waar je Goudse kaas, hagelslag en frikandellen kunt kopen wil je ook niet thuis bij je uitnodigen.
Ik vind je laatste opmerking niet juist. Het zal best zo zijn dat Nederlanders in het buutenland een Nederlandse club bezoeken. Dit gebeurt bijvoorbeeld in Australië. Maar daarnaast nemen ze wél actief deel in de Australische samenleving, spreken ze de taal en zijn ze goed geïntegreerd. Een groot verschil!
Ik ken zo ook nog wat Nederlanders in andere landen waarbij de integratie flink tegen valt, naast een zeer grote groep allochtonen die in alle opzichten geintegreerd is in Nederland. Je komt er niet met binaire schema’s, of zonder een goede definitie van wanneer je iemand als geintegreerd kan beschouwen. Dat komt nog aan bod in een ander artikel
Die Mike verwoordt wel zo’n beetje datgene, zoals ik er ook over denk. Ik heb zelf ook op de Antillen en in Saudi_Arabië gewerkt en gewoond en verder nog wel wat de wereld gezien. Woon nu in Duitsland. Nergens hoef je je eigen cultuur of achtergrond te verloochenen, maar een aanpassen en inschikken moet je natuurlijk overal, al is het maar om zelf een beter en een aangenamer leven te kunnen leiden. In Nederland vind ik de samenleving door de omvang van de migratie en de “pampering door linkschmensen” van deze groepen te complex geworden. Veelal zeggen “aangepaste migranten”, dat de Nederlanders zelf “schuld” zijn aan de misstanden. Het zal nog wel een paar generaties duren, voordat het allemaal lekker gemixt is, tenminste als niet de islamisering de overhand gaat krijgen.
Opvallend dat uit de opmerkingen van jouzelf en Mike zo veel angst spreekt. Mike gebruikt de woorden: “versneden Nederlandse bevolking” en jij hoopt dat de islamisering niet de overhand gaat krijgen. Waar heb je het dan over? Een moskee in het straatbeeld? De Turkse slager, de Marokkaanse bakker? Wanneer stopt de ruimte die je wilt geven aan de eigen cultuur en achtergrond? In hoeverre mag je in het publieke domein ruimte geven aan die eigen identiteit? Wanneer is het inschikken genoeg? Waarom zou er gemixt moeten worden? Wat is dat dan?
En, ik herhaal het maar even, ik ga geen labels links of rechts gebruiken omdat die volgens mij én zinloos én bezijden de waarheid zijn.